ΤΑ ΚΡΑΣΙΑ ΤΟΥ ΠΡΩΤΑΡΗ

Με γενικό οδηγό την παραδοχή ότι πίνουμε κρασί για την ευχαρίστηση και όχι για «να φτιάξουμε κεφάλι», άρα αποφεύγουμε να αγοράσουμε όποιο ανώνυμο χύμα βρούμε μπροστά μας, ανακαλύπτουμε βήμα βήμα τον μαγικό κόσμο του κρασιού.
Από τον Α. Ν. Ανδρουλιδάκη
ΤΑ ΚΡΑΣΙΑ ΤΟΥ ΠΡΩΤΑΡΗ
Ας αρχίσουμε από τα βασικά. Από τις απλές εκείνες παραδοχές, δηλαδή, που θα μας βοηθήσουν να ξεκινήσουμε το ταξίδι μας στον ομολογουμένως γοητευτικό κόσμο του κρασιού χωρίς φόβους ή άχρηστες αναστολές. 

Παραδοχή πρώτη λοιπόν: Όποιος ισχυρίζεται ότι ξέρει τα πάντα για το κρασί είναι ή ψεύτης ή άσχετος ή αφελής. Επομένως, δεν υπάρχει κανένας λόγος να ντρεπόμαστε για τις περιορισμένες ίσως γνώσεις μας. Ρωτάμε για όλα. 

Παραδοχή δεύτερη: Το κρασί το μαθαίνουμε περίπου όπως χτίζουμε μια πολυκατοικία. Από κάτω προς τα πάνω και όχι αντίθετα. Με άλλα λόγια, αν δεν μάθουμε τα απλά, καθημερινά κρασιά, δεν πρόκειται ποτέ να καταλάβουμε και να χαρούμε τα καλύτερα. Διηγούμαι πάντα μια κακή εμπειρία που είχα στην αρχή της επαγγελματικής μου σχέσης με τον χώρο. Με τον ενθουσιασμό του νεοφώτιστου, αγόρασα μια σπουδαία φιάλη του Μπορντό, πληρώνοντας σχεδόν μισό μηνιάτικο, αλλά όταν τη δοκίμασα απογοητεύθηκα βαριά. Πολύ αργότερα, βέβαια, κατάλαβα πως αφού δεν είχα προλάβει να δημιουργήσω μέτρο σύγκρισης και σημεία αναφοράς, ήταν αδύνατο να εκτιμήσω τα χαρακτηριστικά που δικαιολογούσαν την τιμή της.

Παραδοχή τρίτη: Πίνουμε κρασί για την ευχαρίστηση και όχι για «να φτιάξουμε κεφάλι», άρα αποφεύγουμε να αγοράσουμε όποιο ανώνυμο χύμα βρούμε μπροστά μας, μόνο και μόνο επειδή νομίζουμε πως είναι φθηνό. Η επωνυμία του παραγωγού στη συσκευασία αποτελεί σίγουρα μεγαλύτερη εγγύηση από τις διαβεβαιώσεις περί «αγνού προϊόντος» του συνοικιακού «μινιμαρκετατζή». 

Παραδοχή τέταρτη: Το κρασί θέλει συντροφιά και φαγητό. Να πίνεις μόνος σου και ξεροσφύρι μοιάζει λίγο με κατάρα! Τώρα, βέβαια, εμένα μου μοιάζει το ίδιο βαρύ να τρως μόνος σου και χωρίς κρασί, αλλά αυτό είναι μια άλλη παραξενιά, που μάλλον αναπτύσσεται με τα χρόνια! Τέλος πάντων, όταν διαλέγουμε κρασί, καλό είναι να έχουμε στον νου μας και το φαγητό και τη συντροφιά.

Τούτη η τελευταία παραδοχή μπορεί να είναι και πιλότος μας – μπούσουλας ήθελα να γράψω, αλλά μάλλον θα μου το έκοβε η Διόρθωση – για να διαλέξουμε το κρασί της κάθε περίστασης, είτε αποφασίζουμε να καταπλήξουμε την παλιοπαρέα με τη μαγειρική μας δεινότητα είτε οργανώνουμε ρομαντικό δείπνο για την καινούργια μας κατάκτηση. Όμως, στη σχέση κρασιού και φαγητού ισχύει ό,τι και για τους ανθρώπους. Δεν ταιριάζουν όλοι με όλους! Προσωπικά, όταν δεν θέλω να χαθώ σε πολλές λεπτομέρειες αναζητώντας λεπτεπίλεπτες ισορροπίες, ακολουθώ δυο-τρεις απλούς κανόνες, που ελάχιστες φορές με έχουν προδώσει. Ας πούμε ταιριάζω το χρώμα του κρασιού με το χρώμα του φαγητού. Για παράδειγμα, λευκό κρέας (χοιρινό, βοδινό, κοτόπουλο ή κουνέλι) και λευκή σάλτσα στο πιάτο, λευκό κρασί στο ποτήρι. Κόκκινο κρέας (μοσχάρι, αρνί, κατσίκι) και κόκκινη σάλτσα, κόκκινο κρασί. Λευκό κρασί διαλέγω επίσης για τα ψάρια και τα θαλασσινά, εκτός αν είναι μαγειρεμένα σε σάλτσα ντομάτας ή κόκκινου κρασιού, οπότε σκέφτομαι πρώτα ένα ξηρό ροζέ. Επειδή, βέβαια, καθόλου δεν αποκλείεται να έχουμε λευκό κρέας με κόκκινη σάλτσα ή το ανάποδο, έχω από χρόνια βρει ασφαλέστερο να ακολουθώ το χρώμα της σάλτσας και όπου μπερδεύομαι να καταφεύγω στο… ροζέ! Για να μην μπερδευτούμε, μιλάμε πάντα για ξηρά κρασιά. Τα άλλα, ημίξηρα, ημίγλυκα και γλυκά, δεν ταιριάζουν εύκολα με φαγητό.

Ύστερα, αν έχω κέφια, πάω λίγο μακρύτερα, προσπαθώντας να παντρέψω και άλλα χαρακτηριστικά του πιάτου με εκείνα του κρασιού. Τα αρώματα ή τη γευστική ένταση, ας πούμε. Όσο πιο αρωματικό είναι το φαγητό, τόσο πιο αρωματικό κρασί βάζω δίπλα του ή όσο πιο πλούσια η γεύση του πιάτου, τόσο πιο μεστό κρασί διαλέγω. Και καθόλου δεν φοβάμαι να κάνω λάθος ή να αλλάξω γνώμη. Όπως δεν φοβάμαι να αναζητήσω πληροφορίες στις πίσω ετικέτες των μπουκαλιών ή να ρωτήσω τον υπάλληλο της κάβας ή του σουπερμάρκετ. Για να πω την αλήθεια, περισσότερο των σουπερμάρκετ, μια και αυτά είναι η κύρια πηγή για την προμήθεια των καθημερινών κρασιών μου. Φυσικά, λόγω τιμών και προσφορών! 

Δημοσιεύτηκε στο τεύχος 16 (Σεπτέμβριος 2014)







ΤΑΞΙΔΙΑ - ΕΞΟΔΟΣ -ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ